Boken på vent er et boktema hos Beates bokhylle og et fint tema å være med på hver uke.

Det nærmer seg påske, og som alltid har jeg store håp til hva jeg skal få lese i ferien! Det blir kanskje ikke slik. Vi ser nå på om vi skal dra til mine svigerforeldre for å cache noen meget krevende powertrails (serie med cacher som ligger etter hverandre i en løype) i Vestfold. Hvis dette er helt gresk for deg må du gjerne klikke deg inn på linkene for forklaring.

Hvis dette blir det vi gjør, blir det ikke mye tid til lesing. Og blir vi hjemme har jeg en følelse av at mannen min helst vil ut å cache rundt i Rogaland. Så det blir nok kveldslesing på meg. En av de bøkene jeg planlegger å lese er Syngja av Lars Amund Vaage.

Fra forlaget: Den eg skriv dette til kan ikkje lesa. Ho kan ikkje skriva, og ikkje snakka heller, endå om dei fremste fagfolka i landet har prøvd å læra henne dette i mange år. Det kom nokre ord, og ho tok dei i bruk, men så smuldra dei opp i munnen hennar. Ho brukte dei annleis enn andre. Ho sa orda rett, men visste ikkje kva dei betydde. Ho smakte på dei, song dei, masa med orda, så dei kom til å bety alt og ingenting, og så blanda dei seg med dei andre lydane hennar, blei borte i leiken med tunga og stemmebanda, forsvann inn i hylet og mumlinga, og me høyrde dei ikkje igjen.

Som ung mann jobbar han som bussjåfør og drøymer om å skriva. Ein dag kjem ei jente inn i bussen, ho ser på han i spegelen, og då ho skal av, stoppar han bussen og følgjer etter henne. Sidan ligg dei i senga hennar i kjellarleilegheita der ho bur. Då ho vert gravid, veit han kva han skal gjera.

No er dottera vaksen, han er ein etablert forfattar; kan han endeleg skrive romanen om henne? Syngja er ein djupt personleg roman, vakker og tankevekkande, naken og open, om å leva med ei dotter med autisme. Romanen er eit forsøk på å skriva hennar historie, og handlar om kor vanskeleg det er, men òg kor viktig det er å forstå ei som ikkje let seg forstå.